“တစ်လုပ်စားဖူး သူ့ကျေးဇူး” (ဘဝအတွက် သင်ခန်းစာကောင်းတခု)

“တစ်လုပ်စားဖူး သူ့ကျေးဇူး”

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ တစ်ညနေခင်းမှာ ဈေးဝယ်စရာရှိလို့ အိမ်ကနေ ကုန်တိုက်တစ်ခုကို လမ်းလျှောက်သွား။ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး တောင်းရမ်းနေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။

သူတောင်းစားကဟာ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီ အဝတ်အစားတွေဟာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပါတယ်။ သူကိုယ်ဟာလည်း ရွံ့စရာကောင်းလောက်အောင်လည်း ညစ်ပတ်ပေရေနေပါတယ်။ ရေမချိုးတာ အတော်ကြာပြီနဲ့တူပါတယ်။

အမျိုးသမီးဟာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး။ အေးလွန်းလှတဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့နှင်းတွေ ထူထဲစွာကျနေတဲ့ကြားမှာ ပေါက်ပြဲနေတဲ့ ကုတ်အင်္က ျီစုတ်ကြီးကို ဝတ်ထားပြီး ခိုက်ခိုက်တုန် ချမ်းနေရှာတဲ့ အဖိုးကြီးကို မြင်မြင်ချင်းပဲ သနားစိတ်ပေါ်နေတယ်။

ဒါကြောင့် သူဟာ အဖိုးကြီးအနားကပ်သွားလိုက်တယ်။ ဒီအခါမှာ အဖိုးကြီးဟာ သူသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကို အံသြစွာတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် သူက”ဦးလေ၊ နေကောင်းလား” လို့မေးလိုက်တယ်။

အဖိုးကြီးဟာ အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးဟာ အဖိုးတန် သားမွှေးအင်္က ျီဝတ်ထားလို့ ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အဖိုးကြီးဟာ ချမ်းသာသူတွေရဲ့ ရွံ့ရှာတဲ့အကြည့်တွေကိုခံရပေါင်း များနေလို့ သူ့ကိုလှောင်ပြောင်ကဲ့ရဲ့မယ်သူတစ်ယောက်အမှတ်နဲ့ “ထွက်သွားစမ်းပါကွာ။ ငါဘာသာ အေးအေးဆေးဆေးနေပါရစေလို့ အမျိုးသမီးကို အော်ငေါက်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့အမျိုးသမီးဟာ ထွက်မသွားပဲ အဖိုးကြီးအနားမှာပဲ ဆက်ရပ်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူက အဖိုးကြီးကို ပြုံးပြလ်ုက်ပြီး ကြင်နာတဲ့လေသံနဲ့”ဦးလေး ဗိုက်ဆာနေလားရှင်” လို့မေးလိုက်ပြန်တယ်။ အဖိုးကြီးဟာ သူ့အမေးကြောင့် ပထမတော့ အံသြသွားတယ်။ ပြီးမှ ရိသဲ့သဲ့လေသံနဲ့ အခုလိုပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

“ငါအခုပဲ သမ္မတကြီးနဲ့ ညစာစားပြီးသွားပြီကွ။ သွားစမ်းပါ။ ငါ့ကို လာမနှောက်ယှက်ပါနဲ့”

ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးဟာ အပြုံးမပျက်ပဲ အဖိုးကြီးရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို သူ့လက်နဲ့ဆွဲထူလိုက်တယ်။ အဘိုးကြီးကလည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး “ဟေ့ မင်းဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်စမ်း”လို့ အော်ပြောရင်း ရုန်းလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးက အဘိုးကြီးကို ဆွဲထူလိုက် အဖိုးကြီးက ရုန်းလိုက်ဖြစ်နေတာကြတာကို မြင်တဲ့ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ဟာ သူ့တို့အနားကို ရောက်လာပြီး “မဒမ်”လို့ အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးက “ပြသနာမရှိပါဘူးရှင့်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆွဲထူနေတာပါ။ ကျွန်မတစ်ယေုက်တည်း ဆွဲထူဖို့ မနိုင်လို့ ကူပြီး ဆွဲထူပေးပါလားရှင့်” လို့ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

ရဲအရာရှိဟာ အမျိုးသမီးကို အံသြတဲ့လေသံနဲ့ “အဖိုးကြီးနံမည်က ဂျက်ပါ။ သူဒီနေရာမှာ တောင်းစားနေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပါပြီ။ မဒမ်က သူ့ကို ဘာလုပ်မလိုပါလဲ ခဗျာ” လို့မေးလိုက်တယ်။

“ကျွန်မ သူ့ကို ရှေ့နားက စားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး တစ်ခုခု ကျွေးချင်လို့ပါ။ နောက်ပြီး သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့နေရာမှာ ခဏနေစေချင်လို့ပါ။ ဒီမှာ သိပ်အေးလွန်းတယ်လေ” ပြောရင်း အဖိုးကြီးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆက်ပြီး ဆွဲထူနေတယ်။

အဖိုးကြီးလည်း ဆက်ဖုန်းနေရင်းနဲ့ အမျိုးသမီးကို အခုလို အော်ပြောလိုက်တယ်။ “မင်း ရူးနေသလားကွာ။ ငါ အဲဒီဆိုင်ကို မသွားချင်ဘူး”။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ရုတ်တစ်ရက် သန်မာတဲ့လက်တွေနဲ့ သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲထူလိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆွဲထူလိုက်တဲ့သူက ရဲအရာရှိပါ။ အဖိုးကြီးက “ဆရာရယ်၊ ကျွန်တော်ကို လွတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် သူခေါ်တဲ့ဆိုင်ကို မလိုက်ချင်ဘူး”။

“ဂျက်၊ ဆိုင်ထဲမှာ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိလို့ ခဗျားအတွက် ကောင်းပါတယ်ဗျာ။ လိုက်လာခဲ့စမ်းပါဗျာ” လို ရဲအရာရှိက ပြောရင်း အတင်းဆွဲထူလိုက်လို့ အဖိုးကြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရတယ်။

ရဲအရှိနဲ့ အမျိုးသမီးတို့ဟာ အဖိုးကြီးရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ကိုင်ရင်း ဆွဲခေါ်လိုက် အဖိုးကြီးက ရုန်းကန်ရင်း စားသောင်ဆိုင်ကို ရောက်သွားကြတယ်။ ညစာစားချိန်ဖြစ်လို့ ဆိုင်ထဲမှာ စားသောက်သူတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ ဆိုင်မန်နေဂျာဟာ သူတို့သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ “ဘာဖြစ်လို့လဲ အရာရှိမင်း။ ဒီအဖိုးကြီး ပြသနာလုပ်ပြန်ပြီလား” လို့မေးလိုက်တယ်။

ရဲ့အရာရှိက “ဂျက်က ဘာပြသနာမှ မလုပ်ပါဘူး”။ ဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို ညစာကျွေးချင်လို့ ခေါ်လာတာပါ” လိုဖြေလိုက်တယ်။
“ဟာ၊ ကျုပ်ဆိုင်ထဲမှာတော့ မဖြစ်ဘူးဗျ။ ညစ်ပေနေတဲ့ ဂျက်ကိုမြင်ပြီး ဆိုင်ထဲမှာ စားသောက်နေကြတဲ့သူတွေ စိတ်ညစ်ပြီး ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူးဗျာ။ သူ့ကို တစ်ခြားဆိုင်တစ်ခုကို ခေါ်သွားပါ” လို့ ဆိုင်မန်နေဂျာဟာ စိတ်တို့တဲ့လေသံနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

အဘိုးကြီးဂျက်ဟာ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း”အေး၊ ဒါကြောင့် ငါ ဒီဆိုင်ကို မလာချင်ဘူးလို့ မင်းကို ပြောခဲ့တာပေါ့ကွ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးဟာ ဆိုင်မန်နေဂျာကို ပြုံးပြီး ကြည့်ရင်း အခုလို မေးလိုက်တယ်။

“ရှင် ဒီမြို့က Eddy and Associates ကုမ္ပဏီကို သိလားရှင့်”

“ဟုတ်ကဲ့။ သိပါတယ် ခဗျ။ Eddy and Associates ဆိုတာ ဒီမြို့မှာ အကြီးဆုံးကုမ္ပဏီပါ။ ကုမ္ပဏီက အရာရှိတွေ တစ်ပတ်တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ အစည်းအဝေးလာလုပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့တို့အတွက် နေရာထိုင်ခင်းနဲ့ အစားအသောက်တွေကို တာဝန်ယူစီစဉ်ပေးပါတယ်”။

“ရှင်တို့ဆိုင်ဟာ အပတ်တိုင်း အဲဒီကုမ္ပဏီဆီက ဝင်ငွေအတောများများ ရနေမှာပေါ့နော်”

“အဲ့ဒါ ခဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဗျ”

“သိပ်ဆိုင်တာပေါ့ရှင့်။ ဘာကြောင်လဲဆိုတော့ ကျွန်မက Eddy associates ကုမ္ပဏီရဲ့ပိုင်ရှင် မစ္စစ်အယ်ဒီပါပဲ”

“အိုး” ဆောရီးပဲဗျာ။ ကျွန်တော် မသိလို့ တောင်းပန်းပါတယ်နော်”

မန်နေဂျာဟာ ဆက်တောင်းပန်မလို့ လုပ်နေတုန်းမှာ အမျိုးသမီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး.. “ကဲ ကျွန်မတို့အတွက် စားပွဲတစ်လုံး စီစဉ်ပေလို့ ရမလာ” လို့ မန်နေဂျာဟာ ပျာပျာသလဲနဲ့ စားပွဲတစ်လုံးဆီကို ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ အခု သုံးယောကာစလုံး စားပွဲမှာ ထိုင်လိုက်ကြပြီးတာနဲ့ အမျိုးသမီးက ရဲအရာရှိကို ပြောလိုက်တယ်။

“ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ညစာစားပါလားရှင့်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တာဝန်ချိန်အတွင်း ဆိုင်တွေမှာ အစာစားခွင့်မရှိလို့ပါ”

“ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက်တော့ သောက်လို့ရတယ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့။ ကော်ဖီတစ်ခွက်တော့ သောက်လို့ရပါတယ်”

အမျိုးသမီးဟာ ရဲအရာရှိအတွက် ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ သူနဲ့အဖိုးကြီးတို့ စားဖို့ စားစရာတွေကို မန်နေဂျာကို ပြောပြီး မှာလိုက်တယ်။ မန်နေဂျာလည်း သူတို့နားက ပြန်ထွက်သွားတယ်။

ရဲအရာရှိက အမျိုးသမီးကို “ခဗျား ဆိုင်မန်နေဂျာကို ပညာပေးလိုက်တယ်နော်” လို့ ပြောလိုက်တော့ အမျိုးသမီးက “မဟုတ်ပါဘူးရှင့်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပညာပေးဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အန်ကယ်ဂျက်ကို ပြုစုချင်တာပါ”။ ဆိုင်မန်နေဂျာဟာ ရဲအရှိပတွက် ကော်ဖီတစ်ခွက်ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်မှာ လာချပေးတယ်။ စားပွဲထိုးတွေလည်း စားပွဲပေါ်မှာ စားစရာတွေ လာချပေးတယ်။ အဖိုးကြီးလည်း စားစရာတွေကို ပလုပ်ပလောင်းစားနေတယ်။

အမျိုးသမီးက ဂျက်ကို ကြည့်ပြီး”န်က်ာဂျက်၊ ကျွန်မကို မှတ်မိလားရှင့်” လို့မေးလိုက်တယ်။ အဘိုးကြီး ဂျက်ဟာ အမျိုးသမီးရဲ့မျက်နှာကို သေသေချာချာကြည့်ပြီးတော့ “ငါ ဒီမျက်နှာကို မြင်ဖူးသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူးကွာ” လို ပြန်ပြောတယ်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်လောက် အန်ကယ် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တဲ့ အမြဲတမ်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ ဆင်းရဲသူ ကောင်မလေးကိုရော မှတ်မိလားရှင့်”

“မှတ်မိတာပေါ့ကွာ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီကောင်မလေးဟာ ခုလောက်ဆိုရင် အတော်ကြီးနေလောက်ပြီပဲ”

“အဲဒီကောင်မလေးဟာ ကျွန်မပဲလေ”

အဘိုးကြီးရော ရဲအရာရှိတို့ဟာ အခု ချမ်းသာနေတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ တစ်ချိန်က ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတယ်။ အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ခုလို ပြောပြလိုက်တယ်။

“ဒီလိုပါရှင့်။ ကျွန်မနေတဲ့ တောမြို့လေးကနေ ဘွဲ့ရပြီးတော့ ဒီမြို့ကို အလုပ်ရှာဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ တော်တော်နဲ့ အလုပ်ရှာမရဘူးရှင့်။ ပါလာတဲ့ ပိုက်ဆံကုန်သွားလို့ ငှားနေတဲ့ အခန်းက မောင်းချခံရတယ်။ ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာ ညအိပ်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကို ကျွန်မကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပါသေးတယ်ရှင့်။ အလွန်ချမ်းအေးလှတဲ့ ဖေဖော်ဝါရီလပါ။ ကျွန်မလည်း ကြံရာမရလို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲကို ဝင်ပြီး အလုပ်တောင်းလိုက်ပါတယ်။

ဂျက်ရဲ့မျက်နှာဟာ ဝင်းလက်တောက်ပသွားပြီး “အေး ငါ မှတ်မိပြီကွ။ အဲဒီညမှာ ငါဟာ ဆိုင်ကောင်တာမှာ ရှိနေတယ်။ မင်းက ငါ့ကို မေးတယ်။ အလုပ်တစ်ခုပေးပါ။ အလုပ်အတွက် ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုပါဘူး စားစရာတစ်ခုခုကျွေးရင် ရပါတယ်။ ငါ မင်းမျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး သနားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်စည်းကမ်းအရ မင်းကို အလုပ်ပေးလို့မရဘူးလို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်လေ။ မင်းမျက်နှာလေး ညိုးကျသွားတာကို ငါ မြင်ယောင်မိသေးတယ်”

အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောပြန်တယ်။
“ဟုတ်တယ်။ အန်ကယ်က ကျွန်မကို ပြောလိုက်တယ် “ဆိုင်ရဲ့စည်းကမ်းချက်မှာ ငါအလုပ်မခန့်နိုင်ဘူးလို့ ပါပေမဲ့ အစားအသောက်မကျွေးရဘူးလို့ မပါပါဘူး” ဆိုပြီး ကျွန်မကို အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကြီးတစ်လုံး၊ ဒိန်ခဲနဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို လင်ဗန်းပေါ်မှာ တင်ပြီး ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မကိုထိုင်ဖို့ စားပွဲတစ်ခုဆီကို ခေါ်သွားတယ်။ နောက်တော့ အန်ကယ်ဟာ အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံကိုထုတ်ပြီး ကျွန်မအတွက် အစားအသောက်ဖိုးကို ငွေသိမ်းအံဆွဲထဲ ထည့်လိုက်တာကို တွေ့ရတယ်ရှင့်။ ကျွန်မကို တစ်ပတ်လောက် အန်ကယ် မုန့်တွေနဲ့ ကော်ဖီ တိုက်တယ် ကျွေးတယ်လေ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား အန်ကယ်ဂျက်”

“ဟုတ်ပါတယ်ကွယ်။ အဲ့ဒါပြီးတာနဲ့ မင်းအခုပိုင်ကုမ္ပဏီကို ထူထောင်လိုက်တာလား” လို့ အဘိုးကြီး ဂျက်က ပြန်မေးတယ်”

“မဟုတ်ဘူး အန်ကယ်ဂျက်။ ကျွန်မ ချက်ချင်း ချမ်းသာသွားတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အန်ကယ် ကျွန်မကို တစ်ပတ်ျလာက်ကျွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မကြိုးစားရင်း ရာထူး အဆင့်ဆင့် တတ်လာခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို ထူထောင်လိုက်တယ်။ စောစောကပြောခဲ့တဲ့ Eddy and Associates ကုမ္ပဏီပါ”
လို့ အမျိုးသမီးဟာ ပြောရင်း သူ့ပိုက်ဆံ အိတ်ကိုဖွင့်ပြီး ကုမ္ပဏီ လိပ်စာကတ်ပြားကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကတ်ပြားကို အဘိုးကြီးကို ပေးရင်း “ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီကို လာခဲ့ပါ။ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနက အန်ကယ်အတွက် သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ အန်ကယ် အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ကြိုတင်လစာ ထုတ်ပေးဖို့ ကျွန်မ သူတို့ကို မှာထားလိုက်ပါမယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အဖိုးကြီးဂျက်ဟာ စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို လက်ဖမိုးနဲ့သုတ်လိုက်ရင်း “ငါ မင်းကို ဘယ်လိုကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမလဲ သမီးရယ်”

“မလိုပါဘူး အန်ကယ်ဂျက်၊ ကျွန်မကသာ အန်ကယ့်ကို ကျေးဇူး ပြန်ဆပ်ရမှာပါ”

သူတို့ဟာ စားသောက်ပြီးသွားကြလို့ စားပွဲကထပြီး အပြင်ထွက်မလို့ ပြင်လိုက်ကြတယ်။ တံခါးဝအရောက်မှာ အမျိုးသမီးက ရဲအရာရှိကို
“ခုလို ကူညီပေးလို့ ရှင့်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။

“ရပါတယ်။ မစ္စစ်အယ်ဒီ ခဗျာ။ ဒီနေ့ မယုံကြည်နိုင်စရာ အဖြစ်ပျက်တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကော်ဖီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”

“သြော်…ဒါနဲ့ ရှင့်ကော်ဖီထဲမှာ သကြားထည့်ဖို့ စားပွဲထိုးကို ပြောလိုက်ဖို့ မေ့သွားတယ်ရှင့်”

“သကြားမပါလည်း ခဗျားရဲ့ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ စိတ်ထားကြောင့် ကော်ဖီက ချိုပါတယ်ဗျာ”

ဗန်းမော်သိန်းဖေ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *